Blog van Boris in Israël!

De laatste... - Een Ode aan een bijzondere plek

Hallo allemaal,

Het is de laatste tijd wat stil geweest… maar nu ik deze bijzondere plek bijna achter mij ga laten wilde ik jullie graag nog een laatste keer meenemen in mijn ervaringen hier. Het is een lange blog geworden… maar in mijn ogen zeker de moeite waard. De laatste weken zijn vooral erg druk en chaotisch geweest. Het nadeel van 8 vakken tegelijk volgen is dat je op het einde ook heel veel tentamens en verslagen in één keer moet doen. Iedereen hier was dus vooral druk met school, en met het WK volgen natuurlijk… ik heb daardoor helaas niet zoveel meer kunnen rondreizen als ik had gewild. Gelukkig is mijn lieve vriendin nog een weekje langsgekomen en hebben we samen nog een laatste keer genoten van Jeruzalem en van Tel Aviv.

Nu het einde nadert heb ik geprobeerd deze waanzinnige vijf maanden op een rijtje te zetten… en ik kan niets anders dan stellen dat het een van de mooiste ervaringen uit mijn leven is geweest. Ik heb tijdens mijn tijd hier vaak de vraag gekregen waarom ik uitgerekend Israël heb gekozen. Ik heb er eigenlijk nooit een passend antwoord op kunnen vinden. Ik wou uit mijn comfortzone stappen, en voelen hoe het is om te leven in een land waar werkelijk alles anders is. En dat is gelukt. En hoewel ik misschien wel nooit de reden zal weten waarom ik uiteindelijk nou hier terecht ben gekomen, heb ik talloze redenen gevonden waarom ik hier wel zou willen blijven. En die redenen wil ik graag met jullie delen.

Tijdens mijn 5 maanden hier heb ik vaak alleen door het land gereisd. Toch heb ik me zelden alleen gevoeld. Want als ik waar dan ook even op een bankje neerplofte duurde het nooit lang voor er iemand een gesprekje aanknoopte. Die openheid van mensen, met oprechte interesse in een ander zonder te weten waar deze persoon überhaupt vandaan komt, is iets wat ik heel erg ben gaan waarderen.

Verder is het een plek van ongelofelijk grote tegenstellingen. Tel Aviv is na San Francisco en Amsterdam de meest homovriendelijke stad ter wereld. Het voelt alsof iedereen daar de kans krijgt om zichzelf te zijn. En amper 70 kilometer verderop ligt Jeruzalem. Een plek die voor honderden miljoenen Christenen, Moslims en Joden een van de belangrijkste plekken op aarde is. De tegenstelling kan bijna niet groter, en toch kunnen deze steden niet zonder elkaar. En natuurlijk is er ook van alles mis met dit land. Er gebeuren heel veel dingen waar ik en ook heel veel Israëliërs het niet mee eens zijn. En toch respecteert iedereen elkaar. Niemand zal raar opkijken als je hier op een warme dag in bikini over straat loopt, net zomin als mensen raar op zullen kijken als een Orthodoxe Jood zich in vol ornaat door de stad begeeft. Tijdens Sjabbat lopen deze Orthodoxe Joden door de straten om mensen aan te sporen naar huis te gaan, naar familie toe, om samen met elkaar het geloof te belijden. En als iemand vriendelijk bedankt en zegt dat hij/zij van plan is te gaan stappen vanavond, dan hoor je slechts “Beseder, layla tov...” oftewel prima en een fijne avond.

Ik durf wel te zeggen dat dit land in zijn tegenstellingen en onderlinge verdeeldheid een unieke plek op aarde is. Zowel op sociaal-, cultureel- en op politiek vlak zijn Israëliërs het nooit met elkaar eens. Maar naar de buitenwereld toe vormen zij één front, en strijden zij tezamen voor hun dierbaarste bezit; het land. Ik ben tijdens mijn tijd hier een heleboel dingen tegengekomen die mij niet aanstonden, maar ik heb nog nooit een Israëliër ontmoet die niet bereid was hierover te praten of met mij in discussie te gaan. Doordat generaties hier opgroeien in een langlopend conflict, is vrijwel iedereen zich bewust van de situatie om hem of haar heen. Toen er op de universiteit een keer een bijeenkomst werd georganiseerd over het conflict en de situatie, en toen er vervolgens een nogal rooskleurig beeld geschetst werd enkel vanuit Israëlisch perspectief, waren het de Israëlische studenten die er wat van zeiden. “Schets dan ook het hele plaatje” werd er geroepen. En hoewel heus niet iedereen dit gedaan zou hebben, deed dit mij beseffen dat er in dit land ruimte is voor allebei.

Ik heb het voorrecht gehad om hier over dit land en deze regio te leren, les te krijgen van oud-ministers, voormalig burgemeesters en nationale-veiligheid experts. Dit is een ontzettend waardevolle ervaring geweest waar ik nog veel profijt van zal hebben in mijn leven. Ik weet nu namelijk ook dat wat de NOS je dagelijks voorkauwt soms echt niet allemaal klopt, of in ieder geval een vertekenend beeld geeft. Ik weet ook dat de Israëlische kranten wat dat betreft geen haar beter zijn. Of zeg maar gerust vrij lachwekkend.

Dit is ook een land van tegenstellingen die ik wellicht nooit zal kunnen begrijpen. In de rij staan bestaat hier niet en voordringen is bijna een goede en gewenste eigenschap. Aan de andere kant staat hier iedereen keurig netjes op voor een ouder iemand in de bus, maar zijn er ook vrouwen van amper 30 die graag misbruik maken van dit gebaar. In dit land kan je nog altijd een winkeltje beginnen waarin je niets anders dan olijven, afstandsbedieningen, of deurknoppen verkoopt. Een land waar iedereen zonder morren 6 euro voor een tube tandpasta betaalt, maar een vers belegd broodje falafel met een berg groenten niet meer dan 2 euro mag kosten. Een land waar elke woning, flat, school of overheidsgebouw een schuilkelder moet hebben waar iedereen in past. Maar ook een land waar ze je op het vliegveld moeiteloos urenlang ondervragen over of je die badslippers als cadeau voor je tante wel écht zelf hebt ingepakt.  

Toen ik vandaag op mijn laatste dag hier wat bier ging halen bij de supermarkt gebeurde er iets grappigs. De man achter de toonbank vroeg om mijn legitimatie en toen hij een vreemd blauwgekleurd Nederlands ID onder ogen kreeg mompelde hij: “Oh you are a tourist… then it’s fine”. Zucht, altijd maar weer dat “tourist”. Toen ik zei dat ik hier al 5 maanden was haalde hij zijn schouders op en mompelde vervolgens “Welcome to Israel”. Toch vreemd om na bijna een halfjaar nog steeds welkom te worden geheten terwijl je op het punt van vertrekken staat. Er zit echter wel een kern van waarheid in. Ik denk dat zolang je de taal niet machtig bent, je nooit echt als een gelijke behandeld zult worden. Dit is ergens ook wel logisch. En nu spreek ik best een klein woordje Hebreeuws, maar de volgende keer ga ik toch meer moeite doen om de taal echt goed onder de knie te krijgen.

Als afsluiter heb ik een gedicht geschreven over deze bijzondere plek. Een plek die ik na 5 maanden in mijn hart heb gesloten, en waar ik nog vaak hoop terug te komen. Goed, een ode dus…

Een Ode

Israël is het land wat iedereen kent door de reportages over strijd en gevechten, of als er weer een nieuwe oorlog dreigt te beginnen. Het land dat verder eigenlijk alleen de voorpagina haalt als het het songfestival weet te winnen. 

 Israël is een land dat zich precies even ver van Europa als van Afrika en Azië bevindt. Een land waar je na decennia van immigratie, origine van elk continent terug zou kunnen vinden in een enkel kind. 

 Het land waar je geweest moet zijn, zelfs als je het vanwege de politieke lading liever mijdt. Al is het slechts om te aanschouwen hoe de krantenkoppen verschillen van de dagelijkse realiteit. 

 Je zal een land zien waar gepensioneerde mannen hun oude dag slijten lurkend aan een waterpijp, zittend op hun eigen stoep. Een land waar je identiteit bepaald wordt door religie, in plaats van door kleding, een auto of door je beroep. 

 Een land dat je misschien wel helemaal geen land mag noemen, dat ligt simpelweg aan wie je het vraagt. Een plek waar de eerste herinneringen aan het conflict zo ver weg zijn, dat ze na zeven decennia bijna volledig zijn weggevaagd. 

 Een plek die door religie opgesplitst werd in tweeën, maar waar je aan beide kanten een bezoek kunt brengen aan kerken, synagogen en aan moskeeën. 

 Een plek waar misschien wel nooit een oplossing voor wordt gevonden. Een plek die zo’n oplossing wel verdient, het liefst eentje zonder doden en gewonden. 


Als laatste wil ik iedereen bedanken voor de lieve reacties die ik de afgelopen maanden heb mogen ontvangen. Ik vond het ontzettend leuk om mijn tijd hier op deze manier met jullie te delen. En ik kan niet wachten om jullie allemaal snel weer in het echt te zien.

Toda gaba! 

Boris

Reacties

Reacties

Frithjofna

Heel mooi lieverd. Kussss

opa Hans

Lieve Boris heb je net een persoonlijke mail gestuurd. Liefs lirfd

Martin Heyting

Beste Boris dank dank dank voor je GEWELDIGE verhalen. Misschien kunnen we een keer bij Opa afspreken? We verheugen ons er al op dat je ons nog meer verhalen gaat vertellen. Heel veel liefs natuurlijk ook van Ferien 🤗✌ Martin

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!