Blog van Boris in Israël!

Blog 5 – ‘Wakef walla ana batuchak!’

Shalom iedereen!

Hier weer een kleine update over hoe het mij vergaat in het Midden-Oosten. De afgelopen twee weken waren, in tegenstelling tot de eerste maand dat ik hier was, vrij rustig en niet waanzinnig spectaculair. Daarom dit keer een blog over het ‘gewone leven’ hier in Israël. Want er is gelukkig nog genoeg leuks wat ik jullie nog niet heb verteld!

De afgelopen twee weken stonden hier in het teken van herdenkingen, ceremonies en feestdagen. Want met de rijke geschiedenis van het land, zijn dat er nogal wat. Allereerst was er de Holocaust Memorial Day, zoals je zult begrijpen een erg serieuze aangelegenheid hier. ‘s Ochtends om 10 uur ging er in het hele land een sirene af als startschot van twee minuten stilte. Erg indrukwekkend omdat iedereen in het hele land niet alleen 2 minuten stil is, het leven zelf staat ook eventjes stil. Zelfs op de snelweg stoppen alle auto’s en stappen mensen uit om de oorlogsslachtoffers te herdenken. Op de universiteit, waar ik die ochtend was, werden speeches gegeven en persoonlijke verhalen gedeeld. Waar ik geen rekening mee gehouden had was het feit dat die dag daadwerkelijk alles dicht was, waardoor ik voor het eerst in mijn leven yoghurt met muesli als avondeten had..

Diezelfde avond had de internationale studentenvereniging hier een herdenkingsevenement georganiseerd zodat wij konden meemaken hoe Israëliërs die dag beleven. Er waren wat opa’s en oma’s opgetrommeld om hun ervaringen te delen en iemand had zijn woonkamer beschikbaar gesteld. Die was echter niet berekend op 120 mensen waardoor sommigen het evenement op de slaapkamer moesten volgen via een babyfoon… ja, echt waar!

Precies een week later was het Memorial Day for the Fallen Soldiers gevolgd door Independence Day de dag erna. Zoals een Israëlische student het verwoordde, de verdrietigste dag van het jaar gevolgd door de vrolijkste. Op Memorial Day staan de Israëliërs stil bij alle omgekomen soldaten en burgerslachtoffers sinds de oprichting van 1948. Omdat Israël best een klein land is, en iedereen vanwege de dienstplicht in het leger heeft gezeten, kent vrijwel iedereen wel iemand die is omgekomen ‘in de strijd voor het vaderland’. Opnieuw was er ’s ochtends twee minuten stilte en waren er bijeenkomsten georganiseerd op de universiteit. De sfeer was de hele dag enigszins bedrukt op een manier die ik eerlijk gezegd nog nooit heb meegemaakt, maar ’s avonds was het gelukkig tijd voor feest! Volgens de joodse kalender begint en eindigt een dag namelijk bij zonsondergang, waardoor die avond de festiviteiten voor Independence Day al begonnen! Even had ik het feest nog bijna gemist, want toen iedereen zei dat het feest donderdag zou zijn had ik dus nog niet uitgevogeld dat ze daar eigenlijk woensdagavond mee bedoelde…


Gelukkig kwam ik er dus op tijd achter en trok ik die avond samen met mijn Amerikaanse roomies naar Tel Aviv om ons in het feestgedruis te storten. Grote straten en pleinen waren afgesloten en heel Israël was uitgelopen om feest te vieren. Een soort Israëlische koningsnacht zou je kunnen zeggen! We eindigden de avond in wat volgens Dylan de beste bar van de stad zou zijn. Gek genoeg bevond deze zich in de parkeergarage onder een tankstation… maar goed het was gezellig, dat dan weer wel!


De universiteit had ons vanwege de festiviteiten 3 dagen vrijaf gegeven die vervolgens precies samenvielen met het weekend, waardoor ik eigenlijk gewoon weer een week vakantie had. Ja vakantie vieren dat kunnen die Israëliërs wel, neem dat maar van mij aan. Na een paar dagen onze kater kwijtraken op het strand gingen we deze week terug de schoolbanken in. De internationale studentenvereniging had als toetje nog een Hummus-party georganiseerd. Tsja, spreekt eigenlijk voor zich toch? Onder het genot van veel te veel hummus raakte ik aan de praat met wat Israëlische studenten. We kletsten wat over de vakantie en zo kwamen we uit bij mijn vakantieavonturen bij de Palestijnen. Voor Israëliërs is het ten strengste verboden om Palestijns gebied te bezoeken en dus was iedereen best nieuwsgierig naar wat ik te vertellen had. Al gauw zat er een groepje om mij heen en werd ik bestookt met vragen. Spreken ze daar Engels dan? Was je niet bang? Zijn de vrouwen daar knap? Hoe erg zag je de haat tegen Israël? Enigszins uit het veld geslagen door al deze vragen begon ik door te zeggen dat ik een supertoffe tijd gehad had daar. Een opmerking die me hoogstwaarschijnlijk wat potentiele vrienden heeft gekost, maar goed. De meeste mensen snapte wel waarom ik die kant op was gegaan en wilde simpelweg alles weten. Best gek om in Israël aan Israëliërs te vertellen hoe de wereld er 30 kilometer verderop uitziet…

Nadat we al mijn avonturen hadden doorgenomen merkte ik toch dat al snel de nationalistische en vaderlandslievende toon weer de boventoon voerde. Een meisje grapte dat het enige Arabisch wat elke Israëliër kent ‘Wakef walla ana batuchak!’ is. Vrij vertaald betekent dit ‘Stop, of ik schiet!’. En hoewel ze het als grapje bedoelde vrees ik toch dat er een kern van waarheid in zit…

En daarmee sluit ik af! Geen foto’s deze keer… tijdens alle festiviteiten had ik helaas geen camera bij me. Dit weekend trekken we met de internationale studentenvereniging echter de woestijn in, dus daarvan krijgen jullie de foto’s dan volgende keer!

Wel mag je natuurlijk altijd een reactie achterlaten hieronder, dat vind ik alleen maar leuk!

Geniet van het mooie weer in Nederland en tot snel!

Boris

Reacties

Reacties

Emma

Super interessante blog weer!! Heel leuk om te lezen allemaal 😊 Keep up the writing!!
Toda 😄😄

Hansabbb@hotmail.com

Lieve Boris ....you make my day met je durf (koester het zegt je steeds minder drieste opa) en je verhalen erover. Wist niet Palestijnse gebieden verboden waren....Boiende verhalen en je geniet ervan...moooi om te lezen...hou van je...take care ....opa hans

Bart

Heel bijzonder dit. Geweldig, ga zo door met je blogs!

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!